March 30, 2010

                                                             2:33 am

Matagal nang panahon mula ng matutunan ko syang mahalin at ngayon pinipilit ko nang kalimutan ang natutunan kong pagmamahal sa kanya. Ayoko na sanang maramdaman, pero bumabalik pa rin, buhay na buhay pa rin. Patuloy pa rin akong umaasa kahit wala na. nakakulong pa rin ang puso’t isip ko sa mga ala ala na iniwan nya. Ang minsang panahon na nakasama ko sya, ang panahong hawal hawak ng puso ko na baka isang araw bumalik sya. Pag asa na dapat matagal ko ng binitawan. Sa sobrang sakit, wala na akong maramdaman. Sa sobrang lungkot, di ko alam kung saan..paano..lumugar sa puso nya. Gusto ko ng bumitiw pero di ko magawa. Kung kaya ko lang..sana matagal na.

Makasama sya ulit. Nabubuo lang sa imahinasyon ko. Dalawang beses ng nakita sya ng mga mata ko. Dala dala ko bawat araw. Pati mismo katauhan nya..nakikita ko sa iba. Mas lalo ko syang namimiss at pag nararamdaman ko yun. Para akong natutunaw sa sakit dahil wala akong magawa. Hanggang kailan ko pa ‘to dadalhin? Sa panahon ba na wala ng natitira sa ‘kin?